گاهی که دلم

به اندازه تمام غروبها میگیرد

چشمهایم را فراموش میکنم

اما دریغ که گریه ، دستانم را به تو نمی رساند

من از تراکم سیاه ابرها می ترسم و هیچ کس

مهربانتر از گنجشکهای کوچک کوچه های کودکی ام نیست

و کسی دلهره های بزرگ قلب کوچکم را نمی شناسد

و یا کابوسهای شبانه ام را نمی داند

با این همه ، نازنین ، این تمام واقعه نیست

از دل هر کوه کوره راهی می گذرد

و هر اقیانوسی به ساحلی می رسد

و شبی نیست که طلوع سپیده ای در پایانش نباشد

از چهار فصل دست کم یکی که بهار است

من هنوز تو را دارم

بهش گفتم چون دوستم داری بهم نياز داری يا چون بهم نياز داری دوستم داری ؟

بعد از سکوتش خنديد و گفت جمله ي قشنگيه !!! ولی... چرا هيچوقت به جمله ي قشنگم پاسخی نداد ؟؟ امّا ... اگه اون يه روزی اين سؤال رو ازم ميپرسيد بهش ميگفتم : چون دوست دارم بی نيازترين آدم روی زمينم !