من نه برادر توام و نه دوست تو . من کسی هستم که به گفته تو همسفر تو شده ام .

همسفری که در طول راه به سخنان تو گوش فرا میدهد و تو نیز به حرف های من گوش میکنی.

همسفرانی که در طول مسیرشان ، تا جایی معین با هم هستند .

همسفرانی که برای پشت سر گذاشتن مشکلات مسیرشان به یکدیگر کمک میکنند . چرا که مشکلات تو مشکلات من است و بالعکس .

آری تو چیزی که به ظاهر به من نشان میدهی ، نیستی . طبیعیست . چرا که همه ی ما نقابی بر چهره ی واقعی خود داریم !!!

من به عمق وجودت هیچ کاری نداشتم و نخواهم داشت . من با آن ذهنیتی که تو دوست داری از تو در ذهنم داشته باشم ، کار دارم . ذهنیتی زیبا که باعث این همسفریه ما شده . ذهنیتی که دوست ندارم هیچ باد و طوفانی آنرا با خود ببرد .

آری ، من به تو میگفتم « باد به سوی مشرق » میوزد و تو نیز قبول میکردی ... فکر میکردم در بیابانی که با هم همسفر هستیم مسیر باد برایت مهم است ... اما متوجه شدم که حتی همسفریت با من هم برایت مهم نیست ، چه برسد به جهت باد . آنقدر قشنگ تظاهر میکردی برایت مهم است ، که من باز هم با همان مهری که تو در تنهایی خویش به آن میخندیدی ، مسیر باد را به تو میگفتم .

من هم برای خود جهانی دارم که تو شاید بی خبر باشی . من نیز در جهان خود تنهایم و این تنهایی را دوست دارم و این را میدانم که این تنهایی برایم لازم است . اما این را بدان من در جهان تنهایی خویش ، هیچگاه به مهری که شاید از روی ترحم به من ورزیدی ، نخندیدم .

دوزخ و دیوانگی تو برای خودت هست . برای خودت هم نگهش دار و مطمئن باش من به عنوان یه همسفر نه به دوزخت تجاوز میکنم و نه لباسی را که به روی دیوانگیت پوشاندی از رویت کنار میزنم ...بلکه بر عکس ، نگهبان دوزخت میشوم و اجازه ورود هیچ کسی را به آنجا نمیدهم و پارگی های لباس هایت را وسله میزنم تا کسی دیوانگیت را نبیند . با همان مهر ... !!!

هیچ وقت به دریایت پا نمیگذارم ، چرا که در ساحل به انتظارت خواهم نشست و از ساحلت مراقبت میکنم و با همان دستهایم سبزه ای را در ساحل دریایت میکارم . با همان مهر ... !!!

آری شاید موقعی که نزد من روز است ، نزد تو شب . ولی نزد تو روز هم خواهد آمد و آنوقت بدان شب مهمان من شده .

از ترانه تاریکیت سخن گفتی ... هیچ میدانستی که بتهوون شعرهایت هستم ؟؟!!

این همسفر بودن ، ما را به هم نزدیک کرده است و مطمئن باش بعد از این تو به دنبال زندگی خویش خواهی رفت و مرا فراموش میکنی ... ای همسفر خوب من ، شاید پایان راه مشترکمان رسیده ، اگر تو میدانی به من بگو ... ؟؟!!

چه احساس قشنگی ... چه دوران زندگی زیبایی . ای کاش هیچ وقت این روزها تمام نشود . اما خیلی زود دیر میشود . خیلی زود تر از افتادن یک برگ درخت در پاییز . در پاییزی که در شصت و ششمین روزش دختری از جنس مهتاب به دنیا می آید .

دختری که به من مثل کودکی که تازه راه رفتن یاد گرفته ، راه رفتن آموخت . او دستم را گرفت ، چرا که ممکن بود باز هم به زمین بخورم .

چه خوبه آدم با وجود یه نفر دیگه احساس تنهایی نکنه . چقدر قشنگه این با هم بودن . اما افسوس که روزگار .... !!!!

در چه روزگاری عاشق میشویم ... در روزگاری که ؛

عاشق مي شوي مي گويند ديوانه است و ديوانه مي شوي مي گويند حتما" عاشق شده ،

تو روزگاري که وقتي زنده اي يك نفر هم سراغت را نمي گيرد ، ولی وقتي مردي ، دسته دسته به ملاقات جنازه ات مي آيند ،

در روزگاری که خواستم خوشبختی را معنا کنم ، معنای زندگی یادم رفت ،

خواستم سختی آن را تجربه کنم ، زندگی کردن را فراموش کردم ،

عجب رسمی دارد این روزگار ، همه عمر در انتظار یک لحظه ناب ، و در لحظه های ناب در فکر دلیل ،

سرنوشت گره کوری را بر دستم زد که از ترس گسستن ، نمی گشایمش ،

با خود میگفتم دو چیز در زندگی هیچ وقت علاج پیدا نمی کند : اول مرگ و دومی دل شکسته ،

اما دیدم این دخترک چگونه دل شکسته ی مرا مرهمی بود ...

دخترک به من سه چیز را یاد داد : خندیدن ... بخشیدن و فراموش کردن .

حالا دیگر سفر را پیمودن جاده نمی دانم و فقط و فقط رفتن به جای دیگر .

چقدر روز ها و شب ها به خدا گفتم :

                          خدايا کس به کس آشنا مکن              گر می کنی از هم جدا نکن

ولی خوب ؛           

                          نوای عاشقان در بی نوایست             دوام عاشقی ها در جدایست

با تولد یک نفر در دلت تو دیگر تنها نیستی . چیزی که بارها به خودم میگفتم . میگفتم آن شخص کیست که با تولدش مرا از تنهایی در می آورد .

در شصت و ششمین روز پاییز این را متوجه شدم که او کیست !!!!

آری ... تولد تو

                        به معنای عبور از گذشته و پیوستن به اکنون است

                        بدون هیچ محکومیتی

                                                سهم تو از عالم

                                                                        همه عالم است

مهتاب عزیزم

                                 تولدت مبارک

                                                                                    بهاران زندگی ات

                                                                            همیشه سبز و جاویدان است

تو وجودم خونه کرده و داره از پا درم میاره . هر چقدر باهاش کلنجار میرم ، انگار بدتر میشه ... هر چی میخوام از تو وجودم بندازمش بیرون ، محکم تر میشه .

دیگه کاری بهش ندارم ... شاید واقعا" این ترس برای من لازم باشه !

ولی خدایا ... تحملش خیلی سخته . ترس ، دلهره و فکر و خیال داره من و له میکنه ، داره خوردم میکنه .

بهم حق بده بترسم .

نمیدونم بعد رفتنم چه اتفاقاتی در انتظارمه . چه مشکلاتی تو کمینم نشسته و چه شکست های دیگه ای منتظر منه !!!!!

فقط خدایا ، ازت یه خواهشی دارم ؛ یه کاری کن من و فراموش نکنه ... همین .

تقــدیم به کســی که ، به وجــودش احتیاج دارم ...

خانه خرابه تو شدم ... به سوی من روانه شو

سجده به عشقت میزنم ... مونجیه جاودانه شو

ای کوه پر غرور من ... سنگ صبور تو منم

ای لحظه سازه عاشقی ... عاشق با تو بودنم

روشن ترین ستاره ام

میخواهمت میخواهمت

تو ماندگاری دردلم

میدانمت میدانمت

ای هــــمه ی وجـــود مـــــن

نبـــــود تــو نبـــود مـــــــــــن

                            بچه ها برام دعا کنید 

قصد کردم این بار از او بنویسم ... از کسی که بعد از پاره شدن تنها ریسمانی که مرا به این زمین پایبند کرده بود ، مرا طناب محکمی بود و من توانستم خود را به او نگاه دارم . طناب محکمی که وزن سنگین من و مشکلاتم را تحمل کرد .

آری بدون شک این تو بودی که بیابان بی آب و علف مرا سرسبز کردی و به من طراوت و شادابی بخشیدی .

میخواهی حقیقت و در موردت ننویسم ؟ چرا ؟ از من میخوای دروغ بنویسم ؟

باشه دروغ مینویسم ... :

به دورغ وعده میدهم که چشمهایم را از تو خواهم بست ؛

و به دورغ میخندم ؛

و به دروغ مینویسم که به تو نمی اندیشم ؛

و به دروغ میگویم از مرگ می ترسم  ؛

و به دروغ میگویم همه چیز را دوست دارم ؛

به دروغ پنچره را باز میکنم و به دروغ منتظر بهار می مانم ؛

و به دروغ آسمان را آبی میبینم و به دروغ مهتاب را دوست ندارم ؛

و به دروغ به همه میگویم ...  زنده ام !!!

نمیدانم چه حسی بود که مرا به سوی سرزمینی غریب ، اما زیبا میکشاند .

من ندانم که کیم

من فقط می دانم

که تویی ،

شاه بیت غزل زندگیم

آری به سوی سرزمینی غریب و ناشناخته به راه افتادم . از کوچه ی تنهایی خویش می گذشتم . تنها و بی پناه در این کوچه سرگردان بودم تا به بن بست یاس و نا امیدی رسیدم .

دیگر توان راه رفتن نداشتم و ذره ای امید که در دلم به من توان راه رفتن میداد در حال خاموشی بود .

دست به دیوار شکسته دل خویش نهاده و بر مزار آرزوهایی که مرده بودند ، گریستم .

در آن حال صدای کسی را شنیدم که می گفت : " مقاوم باش و چون کوه استوار بمان "

به او گفتم : نمیتوانم ، نمیتوانم .  و اشک هایم سرازیر شد .

صدایش را شنیدم که باز می گفت : در این کوچه به دنبال چه میگردی ؟

به او گفتم : حسی عجیب مرا به اینجا کشانده و نمیدانم به دنبال چه هستم .

و او گفت : اما من میدانم  که به دنبال چه میگردی ؟ به دنبال غرور خرد شده ات . به دنبال دل شکسته ات و به دنبال احساس پاک گم شده ات .

آری ، شاید من به دنبال اینها بودم . ولی او از کجا میدانست .

دیگر بهش عادت کردم ، به وجودش و به حرفهاش . به او احتیاج داشتم تا بتوانم ادامه مسیر را بروم .

حالا دیگر تنها نبودم ، او کنارم بود . دیگر شبها احساس تنهایی نمیکردم ، چرا که مهتاب حالا دیگر روشنایی شبهای تاریکم شده بود .

حالا دیگر باهاش حرف میزنم و درد دل میکنم ... او هم مرهمی بر دل زخم خورده ی من میگذارد .

دوستش دارم .

                                                                              آری آغاز دوست داشتن است

                                                                              گرچه پایان راه ناپیداست

                                                                              من دیگر به پایان راه نیندیشم

                                                                              که همین دوست داشتن زیباست