پ.ن : اخیرا" یک سری تماشاگرنما اقدام به استفاده از شکلکهای ناجوانمردانه و الفاظ زشت و قبیح در قسمت نظرات وبلاگ من و دوستم شده اند . (خنگ خودتی)

در بیانیه ای که پلیس وبلاگ ها منتشر کرده ، اعلام کرده است ، این افراد به 5 سال حبس ابد محکوم میشوند .

به گزارش خبرنگار اعزامی نوای عاشقان ، پلیس تا به حال 5 نفر از این افراد را دستگیر و به مقامات قضایی تحویل داده است . در ضمن لازم به ذکر است که گروه طالبان مسئولیت این اتفاقات را بر عهده گرفته اند .                                                               خبرنگار اعزامی نوای عاشقان -  بیروت

مهتابم بودی ، هستی و ... ، نمیدانم خواهی بود برایم یا نه !!!
اما همین را بدان که هستن برایم مهم تر از بودن است . تو همیشه ، حتی هنگام ناراحتی خود مرا خوشحال میکنی . نه با لطیفه هایت ، نه با شوخی کردن هایت و نه حتی با صحبت کردنت ... بلکه فقط و فقط با بودنت مرا شادمان میکنی .

تنها کسی که به من امیدی میدهد تو هستی ، چرا که فقط تو میدانی تنها چیزی که دارم ، همین است .

همیشه با مهربانیه خودت آتش درون مرا که از روزگار لعنتی ، به نهایت گرمای خودش رسیده است را خاموش میکنی .

همیشه با گرمای وجودت ، با آن دستهای گرمت ، در سردترین روزهای عمرم ، مرا گرمایی دلنشین می بخشی .

اما من چه ؟ در ازای این کارهایی که برایم میکنی من چه دارم که به پایت بریزم ، جز یک مشت احساسات خرد شده و عشق پاکی که نسبت به تو دارم .

به اشتیاق اولین دانه برف ، به تحمل آخرین برگ پاییزی ، به گرمای تن خورشید و به زیبایی آسمان قسم می خورم که هیچ وقت فراموشت نمیکنم ... اما این کافی است ؟

این برای دخترکی که با مهربانی و گرمای وجودش مرا همیشه همراهی میکنی ، کافی است ؟ این برای قهرمان قصه ام کافی است ؟

به خدا کافی نیست ... به خدایی که می داند من ،،، بنده ی حقیر او هیچ چیز ندارم ، جز زندگیم .

خدایی که می داند من ،،، از صمیم قلب و با عشقی بی اندازه ، زندگی ام را فدای او میکنم .

                                              نشد بپاشم زیر پاش عطر گل محمدی

                                                   نشد یه شب نگم خدا ، الهی که بره بهشت

                                                        نشد شبی یه بار براش یه فال حافظ نگیرم

                                                        نشد تو رویاهام براش ، روزی هزار بار نمیرم

                                                   نشد یه بار هم برسم به آرزوهای محال

                                            نشد به موقع این کویر ابری بشه و بارون بگیره

نمیدانم چرا وقتی گریه میکردم به من میگفتند ، بچه ای . چرا وقتی میخندیدم به من میگفتند دیوانه ای . وقتی جدی بودم ، گفتند مغروری . وقتی حرف زدم ، گفتند پر حرفی . وقتی ساکت بودم ، گفتند عاشقی ... در این حال بود که اندوه من متولد شد .

هنگامی که اندوه من به دنیا امد از او پرستاری کردم و با مهر و ملاطفت نگاهش داشتم . اندوه من مانند همه چیزهای زنده بالا گرفت و نیرومند و زیبا شد و سرشار از شادی های شگرف . من و اندوهم به یکدیگر مهر می ورزیم و جهان گرداگردمان را هم دوست می داشتیم زیرا که اندوه دل مهربانی داشت و دل من از اندوه مهربان شده بود ... هرگاه من واندوهم با هم سخن می گفتیم روزهایمان پرواز می کردند و شب هایمان آکنده از رویا بودند ، زیرا که اندوه زبان گویایی داشت و زبان من هم از اندوه گویا شده بود . هرگاه من و اندوهم با هم آواز می خواندیم همسایگان ما کنار پنجره هاشان می نشستند و گوش می دادند زیرا که آوازهای ما مانند دریا ژرف بود و آهنگ هایمان پر از یادهای شگفت . هرگاه من و اندوهم با هم راه می رفتیم مردمان ما را با چشمان مهربان می نگریستند و با کلمات بسیار شیرین با هم نجوا می کردند . بودند کسانی که از دیدن ما غبطه می خوردند زیرا که اندوه چیز گرانمایه ای بود و من از داشتن او سرافراز بودم ولی اندوه من مرد . اکنون هرگاه سخن می گویم سخنانم به گوشم سنگین می ﺁیند . هرگاه آواز می خوانم همسایگانم برای شنیدن نمی آیند . هرگاه هم در کوچه راه می روم کسی به من نگاه نمی کند . فقط در خواب صداهایی می شنوم که با دلسوزی می گویند: « ببینید این خفته همان کسی ست که اندوهش مرده »

 آری ... من دیوانه ای بودم که با اندهم زندگی می کردم ... اندوهی که برایم همنشینی خوب ولی دردناک بود .

همنشینی که شاید مجبور بودم تحملش کنم ، چرا که من بودم و او . تنهای تنها .

اما تو اندوه مرا از بین بردی . حالا دیگر به او احتیاج ندارم و مجبور نیستم تحملش کنم و فقط و فقط به تو احتیاج دارم .

اما من چه ؟ آن هنگامی که باید کنارت باشم ، نیستم و نه تنها نتونستم اندوه درون تو را از بین ببرم ، بلکه زیر بال و پرش را نیز گرفتم و او را برایت قوی تر کردم .

هیچ وقت خودم را نخواهم بخشید .

                                                                                                                  من و ببخش