تبليغاتX
.:: نوای عاشقان ::.

 

ساده نیستم ، و حتی نمی دانم از کجای این نا کجا آباد آخرین آمده ام .

چیز خاصی نیست هم به یادم نمی آید ، تنها از آنجا که یادم هست ، من فقط یک رویا بوده ام .

که آنقدر هم دور افتاده بود ، که به ذهن کسی هم خطور نمی کرد .

 

نمی دانم این احساسم چرا با من این کارا کرد !!! در این مدت هرگاه به سراغش رفتم به من چیزی جز دروغ نگفت .

وای خدای من چه حالی داره وقتی آدم بفهمه احساسش بهش دروغ میگه .

با توام ای احساس من ... چرا این کار را با من کردی ؟ چرا به من دورغ گفتی ؟

روزی که تو متولد شدی و فراموش کردی ؟ آن روز که همه به تو میخندیدند و زیر پاهایشان لگد مالت کردنت و فراموش کردی که چطور کمکت کردم و به تو بال پرواز دادم ؟ بالی که با آن به پرواز در آمدی و به اوج رفتی . تو همان احساسی هستی که ابتدا آنقدر کوچک بودی که خیلی از عابران تو را نمی دیدند و زیر پاهایشان تو را نوازش میکردند . آری آنقدر کوچک بودی که حتی صدای شکستنت را کسی نمیشنید . ولی اکنون آنقدر بزرگ هستی که دیگر سخت است با تو جایی بروم !!! 

ای کاش آن زمان که میتوانستم تو را از بین ببرم این کار را میکردم و بدون تو زندگی میکردم . شاید به نظر غیر ممکن باشد ، اما از اکنون بهتر است .

 

 

نمیدانم چه هیزم تری به تو فروختم که این کار را با من کردی . نمیدانم چه میخواهی از من ؟

کم به خاطرت غرورمو خرد کردم ؟ کم به خاطرت دلم و زیر پا گذاشتم ؟ کم به خاطرت قلبم تکه تکه شد ؟ دیگر چه میخواهی ؟

ای کاش امشب جواب سوال هایم را بدهی !!! اگر امشب نسبت به حال من بی تفاوت باشی و جواب سوال هایم را ندهی ، تو را به قفس خواهم انداخت .

اگر به حال خودت رهایت کنم تو زندگی مرا به نابودی میکشانی . دیگر آزاد نخواهی بود . هر چه میخواهی بگویی ... هر چه میخواهی بنویسی ... و هر کاری که دوست داری انجام بدهی .

احساس در قفس ... شاید این کار از توانم خارج باشد که بتوانم تو را از بین ببرم ، اما میتوانم محدودت کنم .

 

 

وای خدای من ، امشب من چگونه تصمیم بگیرم ؟ منی که دوست دارم در تصمیم گیری ام حداقل  نیمی از احساسم را خرج کنم ، امشب چه کنم ؟

شاید بتوانم از روی منطق تصمیم گیری کنم ، اما منطق مطلق را هیچ گاه دوست نداشتم و نخواهم داشت . منطق همیشه مرا به راهی که دوست دارد میکشد و هیچ گاه به نظر من اهمیت قائل نیست .

خدای من کمکم کن . کمکم کن بتوانم امشب زنده بمانم .

 

من این حرف تو را نشنیدم که به من گفتی ، هیچ کدام از احساسم را دیگر بهت نخواهم گفت ؟!!!

خودت خوب میدانی عشق بدون احساس هیچ معنایی ندارد . پس دوست دارم در این شب ، شبی که من لحظاتم را بدون احساسم سپری میکنم ، احساست را به من بگویی و مرا از این آشفته حالی بیرون بیاوری .

 

 

شاید امشب در کنار پنجره اتاقم که هر شب به تو نگاه میکنم تا خوابم ببرد ، بیدار بنشینم و منتظرتو باشم ، تویی که :

 

                                                                عشقمو از نگاه من میخونی

                                                                تویی که تو تپش ترانه هام پنهونی

                                                                تویی که هم نفس همیشه ی آوازی

                                                                تویی که آخر قصه ی منو میدونی 

                                                                با یه چشمک دوباره منو زنده کن ستاره

                                                                نذار از نفس بیوفتم تویی تنها راه چاره

                                                                آی ستاره ، آی ستاره بی تو شب نوری نداره

                                                                این ترانه تا همیشه تو رو یاد من میاره

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و یکم آذر 1385ساعت   توسط پسری از آسمان  | 

چه فرقی می کند که باران ببارد یا نبارد . من از حوالی گریه و ابر و خواهشهای ممتد بدم می آید .

کاش اینقدر ستودنت برایم آسان نبود ، که در کرامت دستانت غریب بمانم .

حالا هم برای تو نمی گویم مهتابم . برای باران و ابر و سخاوتی که هر شب برایم میفرستی میگویم و گریه میکنم . چه خوب بود در ریاضت زمین و افتادن یک برگ ، زندگی ام برای تو خلاصه میشد و تو به آن برای یک لحظه می نگریستی ...

اما چه فایده ای دارد هر جا مرا با آن کوله بار همیشه ی اندوهم ببینی ؟

باز هم آسمان برای من همان رنگ است ... رنگی شبیه به بال گیسوان آبی ات و رنگی شبیه به همین حالای تو .

راستی ... تازگی ها در نوشته هایم به پسوند دریا پیوند خورده ای .

می دانم ...

این یکی را نمی دانستی . حالا بنشین و بی هوا دستت را به موهایت بکش و تو خواهی دید که پرنده ای چه عاشقانه آواز میخواند و تو لبخند خواهی زد .

 

 

 

نوشتهایم شاید به صورتی کتابی در آیند .

به تو می اندیشم و به کلماتی که هنوز برای تو نگفته ام . به کلماتی که آنقدر بزرگ اند ، که در فکر کوچک من نمی گنجد . کاش به جای رویایم ، فکرم بزرگ بود .

آنگاه کلمه که سهل است ، برایت آیه آیه می سرودم و چه اتفاق یکباره ای است که معجزه زندگانی من ، کتابی پر از آیه های تو باشد .

نوشته هایم می خندند ، به تمامی سطرهایی که تا به امروز گفته ام ؛ نوشته هایم می گریند ، به تمامی رنجهایی که تا امروز نگفته ام . کسی چه می داند ؟ سکوت . دوای همه ی شعرهای گریان است . دستمالی به نام ابر ، و دلی که بارش باران را اتفاقی نمی داند و زبانی که با رنج بازی می کند و انتظاری که بر چشمهایم تحمیل می شود . این ها همه ی روبروی من است . بومی که سرتاسرش تکه پاره است و نوشدارویی که پس از مردن سکوت می خورد .

بگذریم ...

صدای خنده می آید.

 

 

                                                                 تو شب گرم مرداد ، تو فصل سرد پاییز

                                                                 هوا که بارونی شد ، گریه میکردی عزیز

                                                                 چه غربت عجیبی ، تو چشمات خونه کرده

                                                                 برات بمیرم ، بگو چرا دست تو سرده ؟

                                                                 این همه دلواپسی ، تو قلب تو چی میخواد ؟

                                                                 یکی باید به قلبت ، یه جونه تازه میداد

                                                                 دلواپس گریه هات شدم عزیز تنها

                                                                 بی کسی خیلی سخته ، اینو میدونم زیبا

                                                                 اینجا یکی مثل تو ، پر از شبای درده

                                                                 یکی همین دور و ور ، واسه تو گریه کرده

                                                                 حالا دوباره چشمات نم بارون گرفته

                                                                 اما ، یکی اینجا هست ، که از پیشت نرفته

 

                                                                 وقتی بارونه چشات ... شونمو میلرزونه

                                                                 نمیخوام گریه کنی ... اشک تو چشمات بمونه

                                                                 دوست دارم وقتی دلم ... میگیره از بی کسی

                                                                 سر رو زانوت بزارم ... تو بدادم برسی

                                                                 نمیخوام بارونی شه گونه های عاشقت

                                                                 نمیخوام شب که میشه بگیره بازم دلت

                                                                 نمیخوام تنهایی هق هقت بشه وقت خواب

                                                                 نمیخوام آرزوهات بشه یه پونه رو آب

                                                                 وقتی گریت میگیره کی به دادت میرسه

                                                                 جز منه در به درت کی برات هم نفسه

 

 

 

دیگر چیزی نمینویسم

سکوت

تمامی عشق همین است .

+ نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم آذر 1385ساعت   توسط پسری از آسمان  |