برای سوال ایستاده ام ، حل که شود ، خودم راه به راه ستاره و شبهای بی کسیم ، پی یک نفر از تبار آسمان خواهم رفت . پی یک نفر که نامش مهتاب است و مثل خودم می داند .

باران تنها کسی است که هیچ وقت خدا ، به میل خود نمی بارد .

آن هنگام که از پشت پنجره اتاقم برای اولین بار دیدمت ، هیچ فکرش را نمی کردم ، مهتاب هم دلش از نامهربونیه روزگار به درد آمده باشد . آن هنگام که اشکهایت را میدیدم با خود خیالی دیگر داشتم .

آن زمان میتوانستم برایت سنگ صبوری باشم ، هنگامی که اشکهایت سرازیر میشد ، تو را در آغوش بگیرم و نوازشت کنم و ببوسمت . میتوانستم سرت را روی سینه خود بگذارم و من هم با تو گریه کنم .

اما افسوس که من هم اسیر چارچوبی از قواعد معمول شده بودم . قواعدی که به من میگفتند : صبح به موقع بیا ، کارت را درست انجام بده و سرت فقط تو کار خود باشد و سپس از همان راهی که آمدی برگرد . این بود قواعد که به من گفته بودند .

اما دیگر پایبند هیچ قواعدی نمیشوم ، مگر ، دلم راضی باشد و فقط دلم .

شب

سکوت ، تردید ، باران های در حال ریزش بر روی خیابان های بی عابر و تردد اشیاء متحرک بی روح

بوسه ، لبخند ، هم آغوشی ، سرودن و سیگارهای گاه به گاه فراموشی

دلتنگی های آشکار ، حسترهای پنهان و هزار پرده دری های بی واسطه از طعنه های هر کس و هر ذهن بی پنجره

این همه اتفاق ؟؟؟

این همه روز ؟؟؟

این همه ساعت ؟؟؟

که حتی یک ثانیه از حرکت باز نمی ماند ، برای چیست ؟

من از اتفاق های همینطوری می ترسم ، قلبی که بارها شکسته است و تپیدنش هنوز اتفاقی است

سنگ چین های ته مانده و خسته از پاهای من و هر چه از نفیر برگ می گذرد و سلامی به درخت نمی کند

صورتکهای عجیب و غریب یک مشت سوال بی جواب و مردمی که با دست پس می زنند و ردپاهایشان هنوز روی قلب خسته من است و مردمی که بجای درخت ، برج می بینند و بجای یک فضای بی آلایش و مسرور خواستن

چارچوبی از قواعد معمول مثل خوره به جانشان افتاده است

من از شتاب ، من از اضطراب این آدمهای ناشناس به تنگ آمده ام و هر چه اتفاق به سمت افتادن پیش می رود

عمر من کوتاه تر از لحظه قبل است آخر ، تقصیر درخت های کنار خیابان چیست ؟

وقتی این همه جاده ی بی انجام کنارشان در آمده است

شب ، سکوت ، تردید

نگاه های مخفیانه یک پنجره به یک پنجره نوساز !!!!!! حیرت یک باغچه از گلهای مصنوعی و طراوتی که از لبان حوض گرفته اند

ستاره ، غبار

ابرهای متواری در آمد و شد ، سوزنک های دوباره رفته یک مسافر از راه رسیده ی بی قرار

مرگ ، و منفورترین هوای بعد از حوالی فاتحه خوانی و حلوا و خدایش بیامرزد ، سردی سکوت پس از باران های مداوم یک چشم ، برای یک عاصی

نگاه ، آینه

و آدمهای مثلا" دیگر تمام شد و از ما گذشت

قهر ، بریدن

تمام شدن یک رویا و هر اتفاقی که بدون تو برایم پیش بیاید فرقی نمی کند ، من فقط دز حضور تو گریه می کنم .

وای خدای من ... من اسیر چه چیزهایی بودم که خود بی خبر بودم . بله ؛ من چشم هایم را از دست داده بودم و شاید هم گوش هایم را ...

ندیدم و نشنیدم صدای گریه های یک عاشق را . صدای گریه های کسی را که دلش از روزگار به تنگ آمده بود و هیچ کسی را نداشت که برایش گریه و درد دلش را به او بگوید .

وای خدای من ... منی که به همه میگفتم سعی کنید چشم هایتان و گوش هایتان را همیشه باز بگذارید . اطرافتان را ببینید و سعی در درک آن کنید . اما خودم چه ؟؟؟

شاید از دست من خارج بوده اما می توانستم سعی خودم را بکنم . آری ، چندین بار خواستم اما .......... نشد .

به نظر من بشر باید به فکر یک اختراع جدید باشد ، بوقهای اشغال به کسی جواب نمی دهد .

یک پیشنهاد : کابلهای رویا را به هم وصل کنیم .

چه زود دیر می شود

شش شاخه

و هر کدام به ازای یک سال

باورم نمی شود

که به همین سرعت

شش سال به تو نزدیکتر شده ام ... !!!