بعد از چند وقت دوری از قلم خویش چقدر زیبا شروع خواهم کرد ... شروعی با بدست آوردن تجربه های بسیار زیاد.
تجربه هایی تلخ و شیرین .
اما توان نوشتن هیچ کدام از تجربه های خوب را ندارم، چرا که در این میان موضوعی مرا خرد کرد و دلیل محکمی برای شکستن دلم شد.
آری امروز دلم شکست. شکستن دلم باز بی صدا بود بطوریکه هیچ کس صدایش را نشنید و هیچ کس مرا درک نخواهد کرد، چرا که فقط خویش میدانم و بس ....
لعنت به این روزگار پست. معنای رفاقت و دوستی کاملا" متفاوت شده است و تمام دوستی ها به ته خط رسیده است.
هیچ وقت فکر نمیکردم که بهترین دوستم ... دوستی که مانند برادری که ندارم بود، با من این چنین کند. هیچ وقت ...
با خود همیشه میگفتم، اینهایی که دم از این می زنند که دوستی های این دوره و زمونه به آخر رسیده است، شعار میدهند ... اما بالاخره منم این موضوع را تجربه کردم.
لعنت به تو روزگار که رسم مردونگی هم در تو زنده نمانده است.
چقدر با هم نون و نمک خوردیم ... چه روزهایی در کنار هم زندگی کردیم. این رسمش نبود، به خدایی که میپرستی این رسمش نبود.
هنوز باورم نمیشود که از کجا ضربه خورده ام ... از بهترین دوستم و برادرم.
اشکالی ندارد؛ من برای همین آفریده شده ام !
میخواهم با دل شکسته ام به تو بگویم : تویی که شاهد شکستن و خرد شدن من بوده ای، تویی که شاهد خرد شدن دلم بودی ... تو چرا ؟
از هر کس توقع داشتم جز تو.
باز هم میگویم ... اشکالی ندارد، این هم گذرد /
دلم میخواست : دنیا خانه مهر و محبت بود
دلم میخواست : مردم، در همه احوال با هم آشتی بودند
طمع در مال یکدیگر نمی کردند
کمر به قتل یکدیگر نمی بستند
مراد خویش را در نامرادی های یکدیگر نمی جستند
ازین خون ریختن ها، فتنه ها، پرهیز می کردند
چو کفتاران خون آشام، کمتر چنگ و دندان تیز میکردند!
دوستت داشتم ...
