و آن زمان است.

برای رسیدن ...

     برای انتظار...

          برای عاشق می تپد ... مانند قلبش

می نویسد قلمی در طوفان

می نویسد یک عاشق

در آستانه ای از فصل سرما

آری، در دی ماه ...

دلش می تپد ،

تنش سرد می شود ،

و چشم هایش کم سو ...

                    - گوش کن!!!

و عاشقانه فریاد می زند:

                       «دوستت دارم»

... تماشای مهتاب، هزار بار به از سیاه کردن این برگ سفید

(سهراب)

مثل لبخند معشوق ...

مثل پرواز پرنده ...

مثل رقص ماهی در آب ...

مثل آواز قناری ...

مثل تو

به مانند رخ مهتاب در آب

آری، دستانم را پر از آب میکنم و عکس رخ مهتاب را در آن میبینم

تو را نگاه میکنم

و به آواز خوش قناری گوش میدهم

و در تنگ آب، روی طاغچه خانه مادر بزرگ، به رقص ماهی نگاه میکنم

و از پنچره کوچ پرندگان را میبینم

و لبخندت را بهانه ای برای زنده بودن می دانم...

لبخند بزن تا بوسه ای از لبانت بچینم.

 به نام حضرت دوست

که دوستی را آفرید،

انسان را آفرید،

قلب را ...

عشق را ...

و تمام را.

احساس درون انسان ها دمیده می شود

عشق روانه قلب معشوق میگردد

و درهای نگاه، به روی تمام دنیا بسته می شود

آری ...

همان روز و همان لحظه.

.

.

اگر هنوز زنده ام،

          اگر می توان نفس بکشم،

                   اگر از پا نیافتاده ام و توان دارم،

دلیلی جز عشق نیست.

مرا دریاب،

دستان سرد و خشکیده ام را بگیر،

و مرا در این تاریکی تنها مگذار...                با تو همه چیز روشن است.

                                                                   این از قابلیت های ماه است (چشمک)

 نمیخوام که تو رو توی گمترین آرزوهام ببینم ...

نمیخواستم بی تو به دنیا بگم که هنوزم دوست دارم ...

آخه تو هول و ولای پریشونی تو رو نداشتم ...

 ---

 می شـــــود با تو تموم دنیا رو داشت

گل امید رو تو دلمان کاشت

می شود بی تو تموم غصه رو داشت

گل خرزره توی دلمان کاشت

 --

 تمام بدی هایم را ببخش و بدان از صمیم قلب برایت میمیرم و عاشقانه دوستت دارم .

مهتابــــــــِ من